Wyświetlenie artykułów z etykietą: rezultat pracy

środa, 21 sierpień 2013 11:38

Telepraca – zalety i wady

Telepraca jest jedną z atypowych form świadczenia pracy, która polega na regularnym 

wykonywaniu przez pracownika zadań poza zakładem pracy przy wykorzystaniu środków
komunikacji elektronicznej do kontaktów z pracodawcą i przekazywania mu wyników swojej
pracy.
Współczesne przemiany życia społeczno-gospodarczego, w tym rosnąca mobilność,
konieczność dostosowywania się do zmieniającego otoczenia i potrzeb rynku, szybki
przepływ informacji, koncentrowanie się na pracy projektowej (zadaniowej) zachęcają, a
nawet wymuszają podejmowanie zatrudnienia w formule telepracy.
Każdy może świadczyć telepracę. Główną jej zaletą jest uzależnienie od charakteru
zadań przypisanych danemu stanowisku oraz możliwości ich przekazywania i przetwarzania,
a nie od wyjątkowych kwalifikacji lub cech, jakie są zobligowani spełniać pracownicy.
Powierzona praca powinna być łatwa do pomiaru i weryfikacji osiągniętych rezultatów (np.
przez podanie liczby opracowanych stron, przeprowadzonych rozmów, spotkań z klientami,
wypełnionych dokumentów). Ponadto musi nadawać się do przesłania za pomocą środków
komunikacji elektronicznej. Powszechnymi narzędziami umożliwiającymi indywidualne
porozumiewanie się na odległość jest Internet i telefonia komórkowa.
Telepracownikami mogą być osoby zajmujące się różną profesją, zarówno
przedstawiciele wolnych zawodów (np. architekci, księgowi, prawnicy, tłumacze,
redaktorzy), realizatorzy różnych projektów, szkoleniowcy, osoby pracujące w terenie (np.
handlowcy, ankieterzy, agenci nieruchomości, inspektorzy), jak i reprezentanci personelu
pomocniczego oraz biurowego (np. asystenci, korektorzy, telefoniści). Ważny jest nie tyle
rodzaj pracy, co sposób jej przekazu, a więc możliwości komunikacji z drugą osobą - tj.
pracodawcą, bezpośrednim przełożonym, współpracownikiem, klientem.
Do głównych zalet telepracy z punktu widzenia pracowników można zaliczyć:
- wykonywanie pracy w domu lub jego pobliżu (np. telecentrum),
- elastyczny czas pracy, realizowanie zadań o dowolnej porze,
- godzenie życia zawodowego z osobistym,
- możliwość podejmowania dodatkowej pracy, realizowania własnych zainteresowań,
kształcenia się,
- wzrost oszczędności (np. na przejazdach, stroju służbowym),
- swobodę działania, samodzielność, kreatywność, adaptacyjność.
Natomiast negatywną stroną telepracy jest:
- brak identyfikacji z firmą i ograniczone kontakty z pozostałym personelem,
- zacieranie się granic między pracą i czasem wolnym,
- trudności z zarządzaniem samym sobą, izolacja i poczucie samotności,
- nadmiar pracy, brak ewidencji godzin nadliczbowych.
Dla pracodawców telepraca przynosi takie korzyści, jak:
- niższe koszty prowadzenia firmy,
- mniejsze potrzeby lokalowe (rozwój tzw. wirtualnych biur),


- wzrost wydajności pracy (rozliczanie z wyników pracy, a nie poświęconego czasu),
- mniej nieobecności w pracy, ograniczenie bezpodstawnych zwolnień chorobowych
- optymalizacja zatrudnienia,
- poszerzanie zakresu i zasięgu terytorialnego świadczonych usług.
Do głównych wad telepracy zniechęcających pracodawców do korzystania z niej
można zaliczyć:
- kosztowne technologie teleinformatyczne, sprzęt i oprogramowania,
- niedostatecznie rozwinięta infrastruktura i niski poziom wykorzystania środków
komunikacji elektronicznej,
- dyskomfort wynikający z konieczności odmiennego zarządzania personelem, w tym
ograniczonego nadzoru nad pracownikami,
- zbyt rygorystyczne przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy,
- brak zaufania do pracowników, niewiedza, obawa nadużyć i nieprzestrzegania przepisów
dotyczących telepracy.
Korzyścią dla obu stron jest to, że istnieje swoboda wyboru podstawy prawnej
zatrudnienia. Świadczenie telepracy może odbywać się w ramach stosunku pracy.
Jednocześnie nie ma przeciwwskazań, aby stosować umowy cywilne. Zgodnie z autonomią
woli stron można w granicach zakreślonych przez prawo swobodnie dobierać rodzaj
zatrudnienia i kształtować jego warunki.


TELEPRACA



PRACOWNICZE NIEPRACOWNICZE
PRAWO PRACY PRAWO CYWILNE
podstawa prawna





kodeks pracy - ustawa z 26 czerwca 1974 r.
(Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn.zm.)


kodeks cywilny - ustawa z 23 kwietnia 1964 r.
(Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn.zm.)

W związku z powyższym istnieje możliwość świadczenia telepracy na podstawie:
- umowy o pracę - terminowej, bezterminowej,
- umowy cywilnoprawnej - zlecenia, o świadczenie usług, o dzieło, o pracę nakładczą (tzw.
chałupnictwo).
Zgodnie z art. 675
k.p. za telepracę uważa się pracę, która jest wykonywana regularnie poza
zakładem pracy, z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej. Natomiast


telepracownikiem jest osoba, która wykonuje taką pracę i przekazuje pracodawcy jej wyniki,
w szczególności za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.
Zatrudnianie w formie telepracy następuje w oparciu o umowę zawieraną na czas
nieokreślony, na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy, a także na czas
zastępstwa pracownika nieobecnego w pracy. Każda z wskazanych powyżej umów może być
poprzedzona umową o pracę na okres próbny, nieprzekraczający 3 miesięcy.
W przypadku zatrudnienia pracowniczego telepraca daje stronom znaczny zakres
swobody w porównaniu do klasycznego (typowego) stosunku pracy. Istotny jest brak
podporządkowania co do czasu i miejsca świadczenia pracy, nie ma bezpośredniego
kierownictwa pracodawcy, zadania są wyznaczane bez zbytniego ingerowania w sposób ich
wykonania.
W przypadku stosowania zatrudnienia cywilnoprawnego, najbardziej popularna jest
umowa zlecenia polegająca na tym, że przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania
określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Jest to umowa starannego działania.
Zatem nie chodzi o sam rezultat podejmowanej pracy, lecz sumienne, staranne i
odpowiedzialne działanie zleceniobiorcy. Drugą w kolejności jest umowa o dzieło, dla której
ważny jest rezultat, efekt końcowy pracy, zaś mniejsze znaczenie ma sposób realizacji (np.
staranność działania). Przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do
wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Podejmując
decyzję o stosowaniu telepracy, strony mogą korzystać z innych umów regulowanych przez
przepisy prawa cywilnego.
W nieznacznym stopniu jest wykorzystywana praca nakładcza, do której mają
zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r. w sprawie
uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (DzU z 1976 r. Nr 3, poz. 19
z późn.zm.). Umowa o pracę nakładczą stanowi podstawę prawną zatrudnienia właściwą dla
pracy w domu. Wykazuje ona podobieństwo do stosunku pracy, gdyż stwarza
uprzywilejowaną pozycję wykonawcy, to jest osoby świadczącej pracę i przerzuca na
przedsiębiorcę ryzyka związane z działalnością. Jednocześnie można ją porównać do cywilnej
umowy o dzieło, ponieważ przyznaje dużą swobodę wykonawcy w organizacji swej pracy i
wymaga osiągnięcia indywidualnie oznaczonego rezultatu.

Dział: Artykuły
piątek, 16 sierpień 2013 12:13

Klucze

[Tutaj treść artykułu "Klucze"]

Dział: Spis etykiet